Vila sa četiri apartmana izgrađena je početkom 1980-ih, istovremeno kada i Vila Galeb u Igalu, koja je služila kao druga Titova rezidencija.
Vila Lovćenka, rezidencija doživotnog predsednika nekadašnje SFRJ, Josipa Broza Tita, smeštena je unutar kruga Opšte bolnice u Meljinama. U poslednje vreme, društvenim mrežama šire se fotografije njenog propadanja, koje pokazuju koliko je ova nekada luksuzna vila sada zapuštena i zaboravljena. Sada se oglasila kuvarica koja je radila u ovom zdanju i otkrila mnoge zanimljivosti.
Vila sa četiri apartmana izgrađena je početkom 1980-ih, istovremeno kada i Vila Galeb u Igalu, koja je služila kao druga Titova rezidencija. Iako Tito nikada nije boravio u Lovćenki, vila je bila mesto održavanja sednica Vrhovnog saveta odbrane SFRJ (kasnije SRJ) i služila je za odmor republičkog i saveznog političkog i vojnog vrha.
Tajne i priče osoblja
Portal Tamodaleko prenosi zanimljivost: grupa turista iz Srbije tražila je od vodiča da ih odvede do Titove vile u Meljinama, na šta je vodič odgovorio:
“U Meljinama ne postoji Titova vila, postoji samo ona u Igalu, ali je zatvorena!”
Bivša konobarica u vili objasnila je:
“Titova vila i dalje postoji, ali ostaje državna tajna. Titova plaža ne postoji, jer je na njoj napravljen kafić. Vila je deo Bolnice Meljine i nalazi se iza vas, ispod palmi.”
Bivša kuvarica otkrila je još jednu tajnu:
“Tito nikada nije boravio u svojoj tajnoj vili u Meljinama. Vila je služila za odmor saveznog i republičkog političkog i vojnog vrha Jugoslavije, kao i političkog vrha Crne Gore”
Uprkos predviđenom rušenju zbog “nestabilnosti i klizanja terena”, Vila Lovćenka i dalje stoji skrivena od javnosti u dvorištu bolnice, oronula i prepuštena zaboravu.
Simbol moći i luksuza
Danas vila Lovćenka ostaje jedan od zaboravljenih artefakata bivše Jugoslavije, izgrađena kao simbol državne moći i luksuza, a sada prepuštena zaboravu.
Titove rezidencije raširene su širom bivše Jugoslavije – od Briona i Kupara, preko Karađorđeva i Bledskog jezera, do Igala, Meljina i skrivenih uvala na Jadranu.
Građene su kao diskretni, ali raskošni punktovi moći: sa privatnim plažama, bioskopima, lovištima, bazenima, pristaništima za jahte i heliodromima, daleko od očiju javnosti, a blizu ključnih političkih i bezbednosnih tačaka.
Funkcija i luksuz
U ovim vilama održavali su se odmori, prijemi i sastanci jugoslavenskog partijskog i vojnog vrha, kao i tihi susreti sa svetskim državnicima, retko zapisivani u službenim zapisnicima.
Luksuz se ogledao kroz skupoceni nameštaj, umetnine, kristal i porcelan, kao i posebno obučen kadar i vrhunsku logistiku koja je pratila svako putovanje.
Paradoks Titovih vila je u tome što Tito u neke od njih gotovo nikada nije kročio, završene su kasno, građene “za svaki slučaj” ili povremeno korišćene od strane drugih zvaničnika.
Nakon raspada Jugoslavije, deo objekata je pretvoren u hotele, deo dat u zakup investitorima, dok su mnogi ostali zarobljeni između tranzicije, privatizacije i zaborava, pretvoreni u tihi spomenik završnog poglavlja jugoslovenskog sna o moći, luksuzu i posebnosti.
Autor: D.Bošković
